تابلوی نقاشی مونالیزا که به لبخند ژوکوند نیز شهرت دارد، شاهکار لئوناردو داوینچی هنرمند مشهور ایتالیایی است که با رنگ روغن بر روی صفحه چوب سپیدار نقاشی شده است. این اثر استثنایی در طول تاریخ چندین بار ربوده شده، و با اینکه ۵۰۰ سال از زمان خلقش می‌گذرد اما آسیب چندانی ندیده ‌است. مونالیزا هم اکنون در تملک دولت فرانسه می باشد و در موزه لوور در پاریس نگهداری می‌شود.
تابلوی مشهور لبخند ژوکوند به دلیل لبخند بسیار مرموز مونالیزا و همچنین سبک نوین نقاشی لئوناردو داوینچی در آن زمان، به شهرت جهانی رسید. گفته شده ‌است که داوینچی سفارش نقاشی این اثر را بین سالهای ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۶ دریافت کرد، اما آن را به موقع تحویل نداد و چند بار آن را عوض کرد. گفتنی است در حال حاضر تابلوی مونالیزا اثر لئوناردو داوینچی، شاخص‌ترین اثر هنری در موزه لوور فرانسه است.
رضا رفیع – جام جم آنلاین: این برادر هنرمندمان جناب لئوناردو داوینچی هم در طول پنج شش قرن گذشته، خوب همه خلق‌الله را سرکار گذاشته است. این نابغه ساخت ایتالیا در میان صدها تابلویی که نقاشی کرد، یک تابلو هم از چهره متبسم و مشکوک یک زن ساده و نجیب و عجیب به نام “مونالیزا” رسم کرد که فقط به خاطر لبخندش بیش از تمامی نقاشی‌های داوینچی، معروف و مشهور شد و الان هر کسی که وارد موزه لوور فرانسه می‌شود، از همان نگهبان دم در، اول سراغ مونالیزای خدابیامرز را می‌گیرد. انگار که دارد می‌رود خواستگاریش!
کشف اسرار لبخند: اخیرا نیز با بالا گرفتن بیکاری در اروپا، عده‌ای از محققان به صرافت آن افتادند تا با استفاده از اشعه ایکس به راز لبخند مونالیزا بیشتر پی ببرند که ظاهرا پی بردند و اعلام کردند که راز این لبخند، در شیوه ویژه رنگ‌آمیزی این بخش از تابلو نهفته است. ظاهرا داوینچی از تکنیکی به عنوان “محوکاری” استفاده می‌کرده که برای این کار، گاه تا حدود ۴۰ــ۳۰ لایه نازک رنگی را روی هم ترکیب می‌کرده است. از قرار معلوم، آن موقع قیمت رنگ ارزان‌تر از حالا یا حتی مفت بوده. رنگ مفت، مدل مفت!
کشفیات مخوف ما: علی‌رغم برخی “کشفیات” نزدیک به “کشکیّات” پاره‌ای از محققان عالم، ما که خود آخر لبخندشناسی و متخصص لبخندهای داخلی و خارجی می‌باشیم؛ بر این باوریم که خیلی هم نباید یک لبخند ساده را این قدر پیچیده‌اش کرد که هی بر قیمت تابلوی مونالیزا و معروفیت داوینچی افزوده شود. به نظر ما که لبخند مورد نظر هیچ هم اسرارآمیز نیست و مثلا می‌تواند ناشی از مواردی همچون موارد زیر باشد که فشرده عرض می‌کنیم:
۱- مونالیزا داشته به داوینچی می‌خندیده که کار بازار اقتصاد و سیاست را ول کرده، آمده از راه هنر پول در آورد.
۲- داشته به شوهرش می‌خندیده که خیال می‌کرده مونالیزا رفته سر زمین محصول برداشت کند.
۳- مونالیزا داشته به هدفمند شدن اقتصاد ایتالیا یک لبخند زیرپوستی نامشخصی می‌زده که خیلی تابلو نباشد، سیاسی شود.
۴- مونا جان کارمند بوده و هرچه داوینچی می‌گفته بخند، خنده‌اش نمی‌آمده؛ چون آخر برج بوده!
۵- مونالیزا به علت عدم تمکن مالی نمی‌توانسته دندان‌هایش را ارتدونسی کند و موقعی که خنده می‌کرده، یک مقدار چهره‌اش نازیبا می‌شده که چون خانم‌ها هم معمولا نسبت به این قبیل چیزها حساس می‌باشند، ترجیح داده یک لبخند محو تحویل داوینچی و آیندگان کنجکاو دهد.
۶- داوینچی در حین کشیدن چهره مونالیزا برای او جوک تعریف کرده که چون کمی یخ بوده، مونالیزا فقط برای سنگ روی یخ نشدن وی یک لبخند فتوژنیک زده که طرف خیط نشود.
۷- مونالیزا داشته طنزهایی مثل همین طنزهای ما را می‌خوانده که بین حالت گریه و خنده معلق مانده و چون دیده کارش از گریه گذشته است‌‌،‌‌ به این خندیده است!
بالاخره اگر از تمام این فرضیاتی که در بالا ذکر شد بگذریم عده ای دیگه که دستی در هنر دارند و یه نموره مهارتی هم در فتوشاپ، بیکار ننشستند و برای اینکه دست داوینچی رو از پشت ببندند ببینید بر سر این مونالیزا چه آوردند :